Telaş, Bilinmezlik, Yokluk

Çok uzun süredir yazmadığımın farkındayım. Karantina süreci bana bir çok şey öğretmişti fakat hayat öyle hızlı başladı ki öğrendiğim her şeyi tekrardan unutur oldum. Benim gibi bir çok insanın böyle bir dönemden geçtiğini düşünüyorum. Karantina süreci hastalık ve sevdiklerimizin kayıpları dışında da bizden bir çok şey götürdü. Bir yandan bir çok şey kattığını düşünmüştüm ki geri dönüp baktığım da pek çoğunu hatırlayamadığımı fark ettim. İşin ilginç yanı bu süreçten sonra hayal kurmakta da zorlanır oldum. Kaygı bozukluğumu yaşıyorum diye düşünmeye başlarken aslında yaşadığımız dünyanın ve dönemin buna pek de izin vermediğini anladım. Koşturmaya, korkmaya öyle çok alışmışım ki bir anda yine her şeyden kopar olmuşum. Bir yandan hayatımda çok büyük değişiklerin olduğu da bir dönemdi. Kendimi suçlayamazdım durmadığım için. Ve işte artık şöyle bir durup düşünüyorum. Neler oldu? Neler oluyor? Neler olacak? Aylar öyle çabuk geçmiş ki farkında olmadan halbuki bu seneye dair ne umutlarım ne hayallerim vardı. Şimdi ise yeni şeylerin döngüsünde sürüklenmişim. Sindirmeden, anlamadan. Her şey çok telaşlı olmuş. Yokluk kavramı yalnızlık olmaya başlamış. Kendi içimizde ki yalnızlık. Maddiyatın anlamanı yitirmişiz maneviyatı hiç düşünmemişiz bile. Artık durup ben olmak istiyorum. Burada yazdıklarımla var olmak istiyorum. Buraya sürekli görebileceğim bir söz bırakıyorum, aynı zamanda sizlere. Yazmayı, öğrenmeyi, keşfetmeyi, bilinmezliği dindirmeyi bırakmayacağım. Hayatın telaşına kapılıp, yoklukta süzülmeyeceğim.